Никогаш не ја сконтав филозофијата „одам на одмор, нема да готвам и ќе се хранам по кафани и ресторани“.
Не гледам што има лошо во брзинско спремање на некој ручек или вечера. Дури мерак има во тоа.
Колку само се сложувам со ова!
А кој го мрзи да готви или не му се готви, не готви и дома. Ако не му се готви, не ни треба да готви, секој со своја желба... Јас и жена ми готвиме заедно и уживаме!
Седиш со пријатели и муабетот - даааа бееее, јас ако треба да готвам и таму како дома, ебати одморот...
А тие дома мајка му му готви...
И немаат крај муабетиве, сите се во право и сите не се.
И за крај и за сите, секој треба да прави како му е кеиф, не мора секој да има или да нема деца.
Или сите треба да бидеме второ одделение?