Почнав да ја читам од Харуки Маруками Прво лице еднина Мудро да се помириме со времето и да создадеме колку што можеме повеќе скапоцени спомени – тоа е најважно од сѐ.
Прво лице еднина е збирка од осум (не)обични раскази кои во прво лице еднина ги раскажува класичниот Муракамиев раскажувач – осаменик. Некои се носталгично навраќање на младоста која одамна си заминала, а други зборуваат за зрелата доба и животните предизвици што таа ги наметнува. Повремено како втор раскажувачки глас се појавува наратор за кој читателот не е сигурен дали е самиот автор или е некој сосем друг, кој каков негов двојник живее во паралелна реалност и го гледа од другата страна на огледалото. Сепак, Мураками остава читателите сами да одлучат дали приказните се негови мемоари или фикција. Луцидни и филозофски, проткаени со хумор и самоиронија, фантастични дури и кога раскажуваат сосем обичен настан, овие осум нови приказни ги преиспитуваат границите меѓу умот и надворешниот свет.
„Овие неверојатни приказни се сведоштво за талентот и бескрајната креативност на Мураками.“
„Лепилото што ги спојува сите Муракамиеви реалности, во овие раскази и во сето негово творештво, е љубовта кон некоја работа (жена, песна, бејзбол тим, момент од минатото) која истовремено е животворна и меланхолична. Мајсторски (напишани) кратки раскази.“
